De aria's in een opera concert in Verona

La donna è mobile

Dit is het lied van de hertog van Mantua aan het begin van de derde akte van Verdi's Rigoletto, en het is geschreven om een tenor te laten schitteren. De opera beleefde haar triomfantelijke première in La Fenice in Venetië op 11 maart 1851. De aria werd onder strenge geheimhouding ingestudeerd voor de première, omdat ze zo aanstekelijk was, en al snel werd ze populair bij de Venetiaanse gondeliers. De titel betekent dat de vrouw wispelturig is. De melodie keert later in de akte terug achter de schermen, en die reprise drijft de plot voort, dus het is evenzeer een karakterstuk als een pronkstuk. Rigoletto was Verdi's zestiende opera en wordt algemeen beschouwd als het eerste van zijn grote midden- en laatwerk.

Una furtiva lagrima

Een verholen traan is de romanza die Nemorino zingt in de tweede akte van Donizetti's komedie L'elisir d'amore. Hij heeft met al zijn geld een liefdesdrank gekocht, en het is niets meer dan goedkope rode wijn. Wanneer hij Adina ziet wenen, besluit hij dat het werkt. Donizetti gaf de aria echte tederheid binnen een komische plot, en ze eindigt op een lange coloratuurloop over het woord chiedo. De komedie werd voor het eerst opgevoerd in het Teatro della Canobbiana in Milaan op 12 mei 1832, en ze is sindsdien in het repertoire gebleven. Het centrale thema van de komedie is de triomf van oprechtheid over bedrog.

De Habanera

De Habanera is de entree-aria van de titelrol in Bizets Carmen, gezongen door een mezzosopraan in scène 5 van de eerste akte. De eigenlijke naam is L'amour est un oiseau rebelle, liefde is een opstandige vogel. Bizet bouwde haar op een habanera van de Spaanse componist Sebastián Iradier, die hij voor een volkslied hield, en hij voegde een noot over de herkomst toe aan de partituur. Célestine Galli-Marié zong haar in de Opéra-Comique in Parijs op 3 maart 1875. Ze wordt in het Frans gezongen, anders dan de drie Italiaanse stukken. Nietzsche, een groot bewonderaar van Carmen, noemde de aria ironisch provocerend.

Het Intermezzo

Het Intermezzo komt uit Pietro Mascagni's eenakter Cavalleria rusticana, een klassieker van de verisme-school die voor het eerst klonk in het Teatro Costanzi in Rome op 17 mei 1890. In de opera is het een orkestraal intermezzo dat speelt terwijl het dorpsplein leeg is. Er is geen zanger nodig, dus tijdens een concert met piano geeft het de stemmen rust en laat het de pianist de melodielijn dragen. De melodie is in films gebruikt en werd kort na het verschijnen van de opera bewerkt tot een Ave Maria. De opera wordt vaak samen met Leoncavallo's Pagliacci op een dubbelprogramma gebracht.

Waarom de bezetting wisselt

Deze vier stukken zijn genoemd naar het programma, maar gasten noemen er ook andere, waaronder pianostukken, dus het programma wisselt tussen data. De uitvoerenden zijn een tenor, een mezzosopraan en een pianist, en hun selectie past bij dat trio: tenoraria's, een mezzosopraanaria en duetten. Een tenor is de hoogste standaard volwassen mannenstem, en een mezzosopraan zit tussen sopraan en alt. Als u wilt weten wat er op uw datum gezongen wordt, beslist de organisator, dus het beste plan is om te genieten van wat er komt.

Lees verder: Je eerste opera concert in Verona

Voor wie dit niet is

Niets in deze gids belooft een volledig repertoire, en het concert is geen plek om een hele opera te horen. Elk stuk hier is één nummer uit een werk dat twee of drie uur duurt. Wil je de hele Rigoletto of Carmen, dan heb je een enscenering nodig, en de theaters en de Arena van Verona bieden die in hun seizoenen aan. Wil je gewoon weten waar een stuk over gaat voordat je het hoort, dan geven deze alinea's je het verhaal in een paar regels.